top

Przyczyny

Dlaczego Falun Gong jest prześladowane w Chinach ?

„Dlaczego Komunistyczna Partia Chin (KPCh) zakazała Falun Gong?”, „Dlaczego chiński rząd postrzega Falun Gong jako zagrożenie?” Wielu zadaje sobie te pytania, po usłyszeniu o tym, co dzieje się w Chinach.

Najprostsza odpowiedź jest taka, że nie ma na to dobrego wytłumaczenia. Kiedy reżim, taki jak Komunistyczna Partia Chin postanawia rozpocząć brutalną i niezwykle kosztowną kampanię porwań, tortur i zabijania skierowaną przeciwko 100 milionom medytujących osób, trudno pojąć, co mogło być motywacją tak irracjonalnego i destrukcyjnego wyboru.

Oto kilka wzajemnie powiązanych i oddziałujących na siebie czynników, które mogą pomóc wyjaśnić dlaczego w Chinach zaistniały tak tragiczne prześladowania.

  • liczby
  • kontrola
  • różnica ideologiczna
  • czynnik indywidualny
  • KPCh musi utrzymać władzę

Poniżej poddamy również analizie kilka wyjaśnień, które są powszechnie cytowane ale nie kwalifikują się do powyższych kategorii. Są to:

  • zagrożenie
  • szok
  • pamięć zbiorowa

# liczby [wyjaśnienie]: Falun Gong za szybko stał się zbyt popularny.

By the mid-1990s, weekend Falun Gong exercise sites with thousands of participants, like this one in Guangzhou, were a common site throughout China.

Falun Gong po raz pierwszy zaczęto nauczać w 1992r. Zaledwie 7 lat później, według rządowych szacunków (źródło) ruch ten liczył ponad 70 mln praktykujących a ponad 100 mln według szacunków Falun Gong. Jak określił to w 1999r. amerykański News and World Report: Falun Gong stał się „Największą opartą na wolontariacie organizacją w Chinach, większą nawet od Komunistycznej Partii Chin”, która w tym czasie liczyła 65 mln członków. KPCh była przestraszona tym nagłym wzrostem i obawiała się, że Falun Gong  może stać się jej konkurentem. Pierwsze oznaki obaw partii spowodowane popularnością Falun Gong pojawiły się w 1996r. Gdy okazało się, że książki Falun Gong stały się krajowym bestsellerem, zostały natychmiast zakazane.

# kontrola [wyjaśnienie]: Falun Gong stał się zbyt niezależny od kontroli partii.

Niektórzy przywódcy KPCh postrzegali niezależność Falun Gong za zagrożenie. Niezależność Falun Gong odzwierciedlała się w zdolności praktykujących (których można było znaleźć we wszystkich warstwach społeczeństwa Chin), do komunikowania się między sobą i organizowania własnych działań i aktywności (włącznie z organizowaniem tysięcy ludzi do ćwiczeń medytacyjnych i liczącego 10-tys. zgromadzenia w celu złożenia skargi do rządu, w odpowiedzi na represje). Totalitarna partia, która po dziś dzień ściśle kontroluje media, sądy, system edukacyjny i instytucje religijne, postrzegała niezależność i zdolność do koordynacji działań Falun Gong jako niebezpieczny precedens, nawet jeśli te działania były całkowicie apolityczne i korzystne dla chińskich obywateli.

KPCh obawia się nie tylko zdolności organizacyjnej Falun Gong, ale również samodzielnego myślenia u ludzi lub podejmowania decyzji o tym, co jest właściwe a co niewłaściwe, w oparciu o wyższe zasady, aniżeli partyjny dyktat. To dlatego na przestrzeni ostatnich sześćdziesięciu lat, KPCh prześladowała,  podważała  i niszczyła  wiarę religijną, chińskie tradycje i potencjalnie demokratyczne instytucje, jak np. niezależne sądy (analiza).

Fakt, że wśród zwolenników Falun Gong było wielu oddanych członków partii, nie zadowalało reżimu, wręcz przeciwnie, podsycało to obawy, że Falun Gong jest konkurencją wobec partii.

# różnica ideologiczna [wyjaśnienie]: Wartości propagowane przez Falun Gong były fundamentalnie różne od tych promowanych przez partię.

Pomimo zwrócenia się Chin ku gospodarce rynkowej w ostatnich dekadach, ateistyczna partia, oficjalnie nadal trzyma się ideologii marksistowskiej (nawet jeśli tylko kilku urzędników rzeczywiście w nią wierzy). Niektórzy przywódcy partii uważali nauki Falun Gong, takie jak: wiara w istnienie Buddów, Tao i Bogów i przekonanie, że każdy może osiągnąć wyższe sfery poprzez samodoskonalenie, jako sprzeczne z ideologią partii.

Inni obawiali się, że kodeks moralny Falun Gong podważy stosowaną przez KPCh leninowską taktykę kontrolowania społeczeństwa. Partia manipulowała mediami by sterować opinią publiczną, podczas gdy Falun Gong podkreślał prawdomówność; Partia podżegała ludzi do walki przeciwko sobie, podczas gdy Falun Gong nakłaniał do życzliwości; tam gdzie partia używała przemocy, aby wymusić swoją wolę, nauki Falun Gong uczyły nie stosowania przemocy. Jak na ironię, oficjalna agencja informacyjna KPCh – Xinhua, w 1999r. uznała tę żenującą rzeczywistość (patrz cytat).

W ten sposób Falun Gong dołączył do listy wyznań prześladowanych przez KPCh. Rzeczywiście wszystkie religie w Chinach były, i w wielu przypadkach nadal są prześladowane i zmuszane do zgody na ingerencję partii w teologię i sprawy wewnętrzne. Różnice tkwią w stopniu prześladowań, liczbie zaangażowanych osób i ilości wysiłku, który partia wkłada w prześladowanie każdej poszczególnej grupy w danym momencie.

# czynnik indywidualny [wyjaśnienie]: Zazdrość i oportunistyczne działania Jiang Zemina odegrały decydującą rolę.

W rzeczywistości decyzja Jiang Zemina o rozpoczęciu kampanii przeciwko Falun Gong otrzymała niewielkie poparcie ze strony innych czołowych przywódców partii. Ówczesny premier Zhu Rongji zastosował pojednawcze podejście wobec Falun Gong, a niektóre dowody wskazują, że obecny przywódca Hu Jintao również nie widzi problemu w Falun Gong (zobacz raport CNN).

Mimo to wraz z garstką zwolenników i przy współpracy z Luo Ganem, Jiang rozpoczął kampanię przeciwko Falun Gong, określając tę grupę jako największe zagrożenie dla partii i nazywając Falun Gong „religią zła” (analiza). Utworzył tzw. Biuro 6-10 (odpowiednik gestapo) i przeforsował ustawę zwalczania nielegalnych ugrupowań religijnych by uzasadnić swoją decyzję (patrz raport Human Rights Watch).

Dlaczego Jiang zrobił coś takiego? Z dwóch powodów. Po pierwsze, może się to wydawać trochę zabawne ale obserwacje dziennikarskie i źródła wewnętrzne sugerują, że Jiang był bardzo zazdrosny o popularność Falun Gong, która mogła udaremnić jego plan przejścia do historii jako trzeciego najważniejszego przywódcy ChRL (po Mao Zedongu i Deng Xiaoping).

Po drugie, analityk Willy Lam i inni sugerowali, że przeprowadzenie kampanii w maoistycznym stylu, włącznie ze stanem kryzysu, który jej towarzyszy oraz atakowaniem Falun Gong, Jiang mógł wykorzystać do „promowania wierności sobie” i tym samym, uzyskania politycznej przewagi (patrz raport CNN).

Dlaczego więc, nawet po przejściu Jianga na emeryturę, kampania wciąż jest kontynuowana w tak agresywny sposób? Chociaż Jiang w latach 2002-2003 przekazał władzę Hu Jintao, to umieścił członków swojej frakcji na najwyższych stanowiskach w politbiurze i aparatach bezpieczeństwa partii. Tacy ludzie, jak szef Komisji ds. Polityki i Ustawodawstwa Zhou Yongkang, byli w stanie utrzymać, a nawet zintensyfikować kampanię. Jednakże raporty z wewnątrz Chin, ujawniają stale rosnące napięcie między frakcją Jianga i Hu Jintao, dotyczące polityki wobec Falun Gong (arkusz).

# KPCh musi utrzymać władzę [wyjaśnienie]: Aby przetrwać, reżim wielokrotnie obiera za cel różne grupy.

Tak jak ilustruje to książka Dziewięć Komentarzy na Temat Partii Komunistycznej, w czasie trwającej sześć dekad władzy, KPCh przeprowadzała jedną kampanię po drugiej. Ich celem było uderzanie w różne grupy. Dziewięć Komentarzy pokazuje jak KPCh wielokrotnie stosowała regułę „95-5”: Wmawiała, że tylko mała grupa ludzi jest celem ataku, podczas gdy 95% „dobrych” nie będzie zagrażało niebezpieczeństwo, jeżeli wyraźnie zdystansują się od tych 5% „złych”. W ten sposób grupa docelowa była szybko odizolowywana. W obawie przed represjami Chińczycy pospiesznie donosili na siebie, aby zostać utożsamionymi z „dobrą” większością, nawet jeżeli dotyczyło to przyjaciół, współpracowników, kolegów czy członków rodziny.

Podstępem jest to, że te 5% „złych ludzi” nieustannie się zmieniało. Najpierw byli to bogaci i ich rodziny, potem ludzie z zagranicznymi kontaktami, potem grupy religijne, intelektualiści, zwolennicy demokracji i tak dalej… teraz, jest to Falun Gong.

Choć prawdą jest, że od śmierci Mao Zedonga w 1976r. takich kampanii było znacznie mniej, to jednak prześladowanie Falun Gong rozpoczęte w 1999r. i trwające do teraz, z wykorzystaniem propagandy, pokazowymi procesami, sesjami studyjnymi (pranie mózgu) i obozami pracy, są swoistym powrotem do maoistycznej ery.

A struggle session during the Cultural Revolution. Some of the tactics used by the CCP in its campaign against Falun Gong harken back to Mao’s time.

Inne wyjaśnienia, które czasem były cytowane przez zachodnie media, ale są mniej niż przekonywujące, a nawet inspirowane przez własną propagandę KPCh.

# zagrożenie [wyjaśnienie]: Falun Gong jest zagrożeniem dla społeczeństwa.

Dla chińskich urzędników Ministerstwa Spraw Zagranicznych, ambasad i konsulatów, jak również chińskich dziennikarzy i uczonych, których myślenie jest zgodne z linią partii, wyjaśnienie jest proste: Falun Gong jest zakazane, ponieważ jest zagrożeniem dla społeczeństwa i każdy racjonalny rząd zrobiłby to samo.

Fakt, że Falun Gong jest swobodnie praktykowany w ponad 100 krajach na całym świecie, a partia komunistyczna jest w rzeczywistości jedynym rządem, który zakazuje tej praktyki – nie jest brany pod uwagę. KPCh nie jest też w stanie wyjaśnić dlaczego dziesiątki tysięcy praktykujących Falun Gong w sąsiadującym w odległości 100 mil Tajwanie, nie stanowią zagrożenia ani dla rządu, ani dla mediów. W rzeczywistości, w podobnym kulturowo Tajwanie, sytuacja jest wręcz odwrotna – urzędnicy chwalą Falun Gong, studenci osiągają lepsze wyniki w nauce. Jest ono nauczane również w więzieniach, jako część programu resocjalizacji dla więźniów (raport).

Podobnie, wiele międzynarodowych instytucji – w tym specjalni sprawozdawcy ONZ, znaczące grupy praw człowieka i demokratyczne rządy – wielokrotnie określały kampanie przeciw Falun Gong, jako nieuzasadnione prześladowania religijne, a nie jako prawidłowe działania rządu mające na celu uwolnienie społeczeństwa od rzekomo negatywnego wpływu.

Inny zarzut, który jest powszechnie cytowany przez media – że Falun Gong został zakazany ponieważ jest „kultem zła” – również jest nieprawdziwy. Gdy rozpoczęły się prześladowania, chińskie społeczeństwo coraz bardziej przejmowało się ciężkim losem Falun Gong, a międzynarodowa krytyka działań KPCh wobec Falun Gong wzrastała. Zaledwie trzy miesiące po rozpoczęciu prześladowań przywódcy KPCh określili Falun Gong „kultem zła”, co było ewidentnie posunięciem politycznym, a nie wynikiem skrupulatnej analizy bądź niezależnego dochodzenia. Jiang Zemin użył etykiety „kult” by przesunąć centrum uwagi ze sprawców na ofiary, przerwać sympatię wobec Falun Gong i uzasadnić aresztowania dziesiątków tysięcy niewinnych ludzi. W istocie, jak zauważyła Amnesty International,  termin ten jest zmanipulowanym tłumaczeniem słowa używanego w języku chińskim (analiza).

# szok [wyjaśnienie]: Zgromadzenie 25 kwietnia 1999r. doprowadziło do zakazu.

Niektórzy sugerują, że Falun Gong został zdelegalizowany, ponieważ 25 kwietnia 1999r. zorganizował zbyt dużą demonstrację naprzeciw Zhongnanhai – rezydencji chińskich przywódców w Pekinie.

Nie ma wątpliwości, że apel z 25 kwietnia, skierowany w rzeczywistości do Państwowego Urzędu Biura Petycji a nie sąsiadującego kompleksu chińskich władz Zhongnanhai – był kluczowy dla rozwoju wydarzeń. Przede wszystkim apel ten stał się punktem, od którego Jiang Zemin formalnie rozpoczął prowadzenie polityki anty-Falun Gong.

Zgromadzenie, będące reakcją na wcześniejsze formy prześladowań (minęły trzy lata od wprowadzenia zakazu książek Falun Gong, od dwóch lat media państwowe krytykowały Falun Gong a praktykujący byli nękani przez agentów bezpieczeństwa), w świetle chińskiej konstytucji było legalne. Bezpośrednią przyczyną apelu było aresztowanie i pobicie praktykujących w pobliskim Tianjin (analiza).

Gdyby te formy represji nie występowały, to po co 10,000 ludzi miałoby niepokoić rząd składając petycję i domagając się zaprzestania prześladowań?

# pamięć zbiorowa [wyjaśnienie]: Przywódcy partyjni bali się kolejnego buntu religijnego.

Zgodnie z tym wyjaśnieniem, przywódcy partii dopatrywali się podobieństwa Falun Gong do gwałtownych ruchów religijnych, które obalały dynastie. Przykładem są Żółte Turbany z dynastii Han, różne odłamy Białego Lotosu, a także powstanie tajpingów i bokserów z dynastii Qing. Podobieństwa są jednak bardzo ograniczone. W przeciwieństwie do tych grup, Falun Gong nie jest zainteresowany zdobyciem władzy i całkowicie odrzuca stosowanie przemocy.

Nawet jeśli niektórzy obawiali się, że Falun Gong może okazać się gwałtowne i wszczynać podobne do tych z przeszłości bunty, to całkowity brak stosowania przemocy w odpowiedzi na prześladowania, od 1999r. aż do dnia dzisiejszego, powinno już dawno rozwiać te obawy.

W końcu, dopiero po kilku latach prześladowań, Falun Gong wyraził sprzeciw wobec KPCh. Pisma założyciela Falun Gong, pana Li Hongdży oraz opinie wyrażane przez praktykujących Falun Gong w Chinach i za granicą, jasno wykazują, że Falun Gong nie jest zainteresowane przejęciem władzy w Chinach.

Przeciwnie, działania Falun Gong mają dwa główne cele: zakończenie przerażających prześladowań niewinnych praktykujących oraz informowanie ludzi na świecie o Falun Gong, by nie przyczyniali się do zbrodni KPCh, czego mogą żałować w przyszłości.

Polskie Stowarzyszenie Falun Dafa