Medytacja na Placu Zamkowym w Warszawie podczas obchodów 20 rocznicy przekazania praktyki Falun Dafa na świecie.

Sprawozdania w charakterze przypadków łamania praw człowieka doświadczanych przez praktykujących Falun Gong stają się coraz to bardziej precyzyjne i oparte o kompetentne źródła informacji, ale co jakiś czas, w odniesieniu do samej praktyki, zdarzają się etykiety rażąco nieprawdziwe i czasami zawierając określenia takie jak „sekta” lub „kult”, których źródłem jest propaganda Komunistycznej Partii Chin. Choć od lat w przeważającej części główne media w naszym kraju stosują nazwę „ruch”, „praktyka” lub „ruch społeczny”, to czasami w mediach o mniejszym zasięgu pojawiają się określenia typu „sekta”.

Dziennikarze odgrywają niezwykle ważną rolę w nowoczesnym społeczeństwie, informując czytelników o otaczającym ich świecie i są jak strażnicy nad tymi, którzy sprawują władzę. Aczkolwiek, gdy prowadzona niedbale, rola dziennikarza może spowodować poważne konsekwencje. W okolicznościach poważnych naruszeń praw człowieka, efekt ten jest zwielokrotniony, zwłaszcza biorąc pod uwagę rolę propagandy, często dążącą do dehumanizacji ofiar brutalnych prześladowań. W takich przypadkach, potrzeba stosowania odpowiedniej terminologii daleko wykracza poza kwestię medialnej dokładności czy poprawności politycznej. Pociąga za sobą realny wpływ na życia lub śmierć ludzi.

Dlatego zachęcamy do poświęcenia kilku chwil na zapoznanie się z poniższą analizą odnoszącą się do charakteru Falun Gong, jak również stosowanej terminologii w opisywaniu go. Mamy nadzieję że poniższy tekst sprawi ze twoje przyszłe raportowanie w  tej kwestii będzie bardziej dokładne, świadome i przede wszystkim odpowiedzialne. Z góry dziękujemy za poświęcony czas i uwagę.

Dlaczego to jest ważne? Wpływ medialnej charakterystyki o wydarzeniach w Chinach.

Osoby w Chinach, które na co dzień stykają się z praktykującymi Falun Gong są zmuszani do podejmowania decyzji, które mogą mieć wpływ na życie lub śmierć tych drugich. Gdy doniosą na swojego sąsiada lub kolegę na policji, to czy więzienie lub obóz pracy nie jest pierwszym krokiem w likwidacji praktykujących? Czy może jednak odważą się podnieść głos i skrytykować prześladowczą politykę partii? Lub kiedy pracują w obszarze egzekwowania prawa, czy będą torturować praktykujących?

To w jaki sposób te osoby postrzegają praktykujących Falun Gong, niewątpliwie przyczynia się do decyzji które podejmą. Dlatego właśnie Komunistyczna Partia Chin obrała podobną metodę w przypadku wielkoskalowych, sterowanych przez rząd prześladowań – wykorzystuje kampanię propagandy by oczernić tych, którzy praktykują Falun Gong. Celem tych działań jest pozyskanie poparcia społecznego, dehumanizację ofiar nadużyć i uzasadnienie nieludzkich działań podjętych wobec nich.

W 2007 roku, Amnesty International zwróciła uwagę na tę kwestię, stwierdzając: „Amnesty International obawia się, że kampania publicznego oczerniania Falun Gong w oficjalnej prasie chińskiej, stworzyła klimat nienawiści wobec praktykujących Falun Gong w Chinach, co może także zachęcać do aktów przemocy wobec nich”.

Międzynarodowe wzmocnienie owej propagandy, przedstawiającej praktykujących jako niebezpiecznych lub nienormalnych, może przechylić szalę odpowiedzi na powyższe pytania w złym kierunku. Poprzez bezkrytyczne powtarzanie nieprawdziwych i oczerniających określeń takich jak „sekta” lub „kult”, międzynarodowe media zasadniczo pomagają w propagowaniu i poświadczaniu – fałszywego obrazu Falun Gong, pociągając tym samym wszystkie poważne tego konsekwencje dla ludzi w Chinach.

Tym bardziej jest to prawdą w dobie internetu. Gdy artykuły zachodnich mediów odwołujące się do Falun Gong są swobodnie rozpowszechniane na chińskich stronach internetowych, mogą dodawać wiarygodności partyjnej propagandzie. Wielu Chińczyków wysoko ceni zachodnie media w odróżnieniu od źródeł krajowych ze względu na ich reputację profesjonalizmu i niezależności. Rezultatem błędnego odnoszenia się do Falun Gong jest to, że chińscy czytelnicy mogą być bardziej skłonni by uwierzyć partyjnej charakterystyce praktykujących, a nawet rozpocząć współpracę w celu ich prześladowania. Także dla zachodnich czytelników takie przedstawienie Falun Gong może poważnie utrudniać wysiłki w celu uzyskania wsparcia dla ofiar przemocy. To z kolei usuwa jedną z niewielu dostępnych dla nich form ochrony, jak liczne przykłady wskazują, że międzynarodowe potępienie łamania praw człowieka mogą załagodzić represyjne zachowanie władz Chin.

Poniżej przedstawiono wyjaśnienie dlaczego takie określenia są niewłaściwe, wraz z genezą ich powstania i stosowania jako narzędzi politycznych.

Czym Falun Gong w rzeczywistości jest i czym nie jest.

Falun Gong jest dyscypliną medytacji i samo-doskonalenia duchowego. Jest tradycyjną chińską praktyką o charakterze buddyjskim, jednak nie jest częścią współczesnej religii Buddyzmu.  W praktyce, Falun Gong składa się z kilku kluczowych elementów:

- Wykonywanie medytacji i czterech łagodnych ćwiczeń przypominających nieco tai-chi, które w chińskiej kulturze znane są jako „qigong”. Wymagania ćwiczeń oparte są o zrozumienie struktury ciała ludzkiego, podobnego do tego w akupunkturze lub innych formach chińskiej medycyny, włącznie ze sposobami jak połączenie kanałów energetycznych w ciele może wpływać na poprawę ogólnego samopoczucia.
- Czytanie książek o praktyce, przy czym głównym tekstem jest książka Dżuan Falun. Istotą tych nauk są wartości prawdomówności, życzliwości i cierpliwości, i nauka że ścisłe przestrzeganie tych zasad w myślach i postępowaniu w codziennym życiu osoby skutkuje uzyskaniem spokoju umysłu, lepszej kondycji fizycznej i duchowej mądrości.
- Codzienne stosowanie powyższych wartości w obliczu wszelakich trudności życia codziennego, pochodzących np. ze środowisk domu, pracy lub szkoły, pozwala na uszlachetnienie charakteru moralnego. W ekstremalnych warunkach brutalnych prześladowań, praktykujący kontynuują przestrzeganie tych cnót, stąd ich wytrwałość w nie uciekaniu się do przemocy. Rzeczywiście, wiele ofiar spośród praktykujących Falun Gong, podobnie jak Gandhi, apelowało do oprawców o powstrzymanie prześladowań, nie tylko ze względu na ofiary nadużyć, lecz ze współczucia dla prześladowców, wierząc że tak złe uczynki spotkają się z ciężką odpłatą dla tej osoby.
- Praktyka „patrzenia do wewnątrz” – rozmyślna analiza w poszukiwaniu motywów ukrytych za czyimś działaniem – w celu zidentyfikowania i odrzucenia egoistycznych przyzwyczajeń, niezdrowych i nadmiernych pragnień i frustracji, i w ten sposób uzyskując coraz bardziej wyciszony i bezinteresowny stan umysłu.

W przeciwieństwie do pewnych sprawozdań zagranicznych mediów, wiara w obcych nie ma nic wspólnego z podstawowymi założeniami wiary Falun Gong czy samą praktyką; takie stwierdzenia bazują na pojedynczych i sporadycznych stwierdzeniach Pana Li Hongdży i są całkowicie wyrwane z kontekstu. W całej ponad 300-stronicowej książce Dżuan Falun, Li Hongdży wspomina o nich zaledwie w dwóch krótkich zdaniach. Rozumiemy, że położenie nacisku na takie tematy może spowodować, że relacje mediów szybko zwrócą uwagę czytelników, jednakże dramatycznie zmienia to charakter praktyki lub nauk Pana Li.

Pomimo, że praktyka ta została udostępniona publicznie w 1992 roku, podczas tzw. „boom-u qigong” w Chinach, Falun Gong był wcześniej przekazywany indywidualnie, przez bardziej doświadczonych praktykujących – nowym uczniom, od starożytności. W ten sposób, Falun Gong jest częścią azjatyckiej tradycji duchowych praktyk, znany jako „metoda kultywacji i praktykowania”, którą również można znaleźć w wielu praktykach Taoistycznych, Buddyjskich czy naukach Konfucjusza.

Praktykujący Falun Gong zarówno w Chinach jak i poza nimi są osobami normalnymi, przyjaźnie nastawionymi, dbającymi o innych i w wielu przypadkach, bardzo dobrze wykształconymi. Rzeczywiście, jedną z pośrednich tragedii kampanii prześladowań jest tzw. „pranie mózgu” chińskiego społeczeństwa, gdzie miliony utalentowanych, uczciwych i ciężko pracujących ludzi – włącznie z poprzednio wysokimi urzędnikami rządowymi lub wojskowymi – zostało uwięzionych lub skazanych na bezrobocie, skrajne ubóstwo lub wygnanie, właśnie za posiadanie przekonań duchowych.

Dlaczego zatem rząd chiński określa Falun Gong „sektą zła”?

Wiele agencji medialnych często opisuje że Falun Gong został „zakazany przez chiński rząd po byciu uznanym za sektę”, 22 lutego 1999 roku. Takie stwierdzenie jest nieprecyzyjne. Raporty medialne opublikowane w tym czasie cytowały roszczenia KPCh mówiące, że Falun Gong został zakazany ponieważ „zakłócał porządek społeczny”. Etykieta „sekty” nie pojawiała się do czasu października 1999 roku, trzy miesiące po rozpoczęciu prześladowań.

Początkowe uzasadnienie zakazu wprowadzonego przez partię, obracało się wokół zarzutów, że Falun Gong jest przeciwny rządowi i że jego nauki są niezgodne z komunizmem. Jeden z artykułów opublikowany przez Xinhua tydzień po zakazaniu praktyki stwierdzał: „W rzeczywistości, zasady tak zwanej prawdy, dobroci i cierpliwości” nauczane przez Pana Li Hongdży nie mają nic wspólnego z socjalistycznym rozwojem etycznym i kulturalnym do którego osiągnięcia dążymy”.

Kiedy etykieta „sekty” została nałożona, nie był to wynik skrupulatnej analizy, wniosek dochodzenia czy teologicznej debaty. Także nie było to wynikiem oceny wydanej przez niezależnych znawców religii, socjologów czy środowisk psychologicznych, jednak teraz wielu urzędników partyjnych tak stara się to przedstawiać.

Raczej było to posunięcie polityczne uknute przez Jiang Zemina, wtedy najwyższego urzędnika komunistycznej partii Chin, który, zgodnie z raportem Washington Post z 9 listopada 1999 r., „wydał dyrektywę, że od teraz Falun Gong będzie nazywane ‘sektą’, a następnie wprowadził prawo zwalczające nielegalne organizacje religijne.” Etykieta pojawiła się w czasie gdy chińska społeczność okazywała coraz to większą sympatię dla znajdującego się w trudnym położeniu Falun Gong, a międzynarodowa krytyka wobec partii prześladującej Falun Gong rosła. Na terenie kraju, nałożenie tej etykiety miało na celu przerwanie wszelkiej sympatii społecznej wobec Falun Gong. Po drugie była to próba przełożenia światowej uwagi z bezprawnych działań partii, w zamian na ofiary tejże kampanii. Po trzecie, była to próba dehumanizacji Falun Gong, kładąc podwaliny pod coraz to bardziej drastyczne naruszenia praw człowieka.

Użycie tego określenia służyło również innemu celowi poza granicami Państwa Środka – odwołanie się do nieprzychylnych wobec złych ugrupowań religijnych nastawień Zachodu, w sposób, który mógłby uwolnić partię od ciężaru zbrodni wobec praktykujących Falun Gong. Jak podano w artykule z ‘The Wall Street Journal’ z 14 lutego 2001 roku: Komunistyczna Partia Chin „entuzjastycznie przyjęła język i argumenty zachodnich środowisk, które sprzeciwiają się złym ugrupowaniom religijnym i zastosowała je w propagandzie przeciwko Falun Gong … [przyłączając się] do ruchu  zwalczającego sekty, by uzasadnić prowadzone prześladowanie.

Rzeczywiście, określenie „sekta” lub „kult zła”, jest zafałszowanym tłumaczeniem z chińskiego. Jak zauważyła Amnesty International, używając chińskiego określenia „xiejiao” bardziej precyzyjnie można opisać „heretycką organizację” lub „heretycką religię”. Zdaniem co najmniej jednego źródła, angielskie określenie „sekta” pojawiło się przy pomocy jednej z zachodnich firm PR. Zostało ono ukute aby wykorzystać strach u ludzi wobec sekt na Zachodzie, gdzie Falun Gong i pokrewne praktyki qigong w dużej mierze były nieznane, zatem można było obrazować je jako praktyki nikczemne.

Wreszcie, należy zauważyć, że zachodni badacze religii tak jak David Ownby, którzy dogłębnie badali Falun Gong, zauważyli że Falun Gong nie posiada żadnych cech sekty. Nie wiąże się z czczeniem przywódcy, czy zbieraniem pieniędzy, ani też nie izoluje praktykujących od społeczeństwa, nie interweniuje w ich życie osobiste lub zachęca do jakichkolwiek zachowań, które mogłoby być zinterpretowane jako niebezpieczne lub niezgodne z prawem. Zamiast tego, badacze rozpoznali to jako nowy ruch religijny. Podobnie, spora grupa międzynarodowych działaczy – włącznie z specjalnymi sprawozdawcami Organizacji Narodów Zjednoczonych, wybitnymi obrońcami praw człowieka czy przedstawicielami demokratycznych rządów – wielokrotnie odwoływali się do kampanii wymierzonej w Falun Gong jako nieuzasadnionych prześladowań religijnych, a nie jako uzasadnionej polityki rządu w celu uwolnienia społeczeństwa od rzekomo negatywnego wpływu. [By zapoznać się z bardziej szczegółowymi wyjaśnieni ekspertów o tym dlaczego partia rozpoczęła kampanię w celu wyeliminowania Falun Gong, zobacz: Początki prześladowań]

W świetle powyższej analizy, zrównoważone i odpowiedzialne podejście do relacji dziennikarskich, zdecydowanie nie oznacza bezkrytycznego cytowania wypowiedzi chińskich urzędników, że Falun Gong jest „sektą”. Jeśli ktoś przedstawia to w taki sposób, dziennikarska zasada uczciwości wymaga zwrócenia się do wiarygodnych stron trzecich, którzy jasno przedstawią, że Falun Gong nie pasuje do zwykłej definicji sekty i że korzystanie z etykiet uformowanych przez KPCh w celu oczernienia grupy, usprawiedliwia kampanię prześladowań w celu zniszczenia Falun Gong.

Pojęcie „sekta” jest zarówno niedokładne i problematyczne gdy stosowane do Falun Gong. Niemniej jednak, jego krótka pisownia uczyniła go znakomitym wyborem dla nagłówków gazet i dlatego też jest jednym z najczęściej cytowanych, choć błędnym terminem przyklejanym na praktykę. W szczególności, zastosowanie tego terminu zniekształca oryginalne pochodzenie praktyki. Jak stwierdził Ian Johnson z Wall Street Journal, zdobywca nagrody Pulitzera za swoje reportaże na temat Falun Gong w Chinach: „za sektę uważa się zwykle odłam istniejącej już religii. Falun Gong nim nie jest”.

Ponadto, konotacja terminu „sekta” powoduje wprowadzenie psychologicznego dystansu pomiędzy czytelnikiem a określaną w ten sposób grupą. Stosowanie tego terminu do Falun Gong powoduje trywializację i marginalizację grupy. Falun Gong obecnie jest praktykowane przez miliony ludzi w ponad 130 krajach. Według raportów zachodnich mediów, chiński rząd oszacował że ponad 70-100 milionów ludzi praktykowało Falun Gong na początku 1999 roku, co stanowiło grupę znacznie większą niż ilość członków komunistycznej partii czy wielu światowych religii, włącznie z żydowską czy bahaizmem. Falun Gong nie jest ruchem wywodzącym się z jakiegoś odłamu, tym bardziej sektą; obecny jest natomiast na arenie międzynarodowej.

Podsumowując, Falun Gong jest dyscypliną opartą o duchowe zrozumienie, nie jest jednak częścią specyficznego głównego nurtu religijnego. Jest to „praktyka duchowa”, „sztuka medytacji”, „praktyka doskonalenia ciała i umysłu”, i zdecydowanie zasługuje na to by opisywać go w ten sposób.

Jeszcze raz dziękujemy za twój wzgląd i uwagę.

Wen Jiabao wzywa do reform, w tym rehabilitacji Falun Gong i działaczy demokratycznych z 1989r. (Lintao Zhang/Getty Images)

W związku z nadchodzącą z wizytą Premiera Chin Wen Jiabao w Polsce 26 kwietnia, pragniemy zapoznać Państwa bliżej z jego postacią.

Nowa analiza
Premiera Wen Jiabao często określano mianem „najlepszy aktor Chin” za wielkie ale nie przynoszące żadnych zmian przemówienia wzywające do politycznych reform. Jednakże, w ciągu ostatnich dwóch miesięcy w wyniku skandalu Wang Lijuna i Bo Xilaia, słowa Wena nagle nabrały nowego znaczenia, wysuwając go na pierwszy plan.

W rzeczywistości, jako premier, Wen nie ma władzy nad systemem politycznym; jego domeną jest gospodarka i państwowa administracja. Jednak uznał on, że jedynym sposobem przyspieszenia politycznych zmian jest mówienie o nich.

Po tym jak 6 lutego Wang Lijun, były szef policji w Chongqing schronił się w  konsulacie USA w Chengdu starając się o azyl, długo trwająca walka o władzę na najwyższych szczeblach KPCh ujrzała światło dzienne.

Dziennikarz specjalizujący się w sprawach  bezpieczeństwa narodowego USA Bill Gertz poinformował, że według urzędników amerykańskich dokumenty, które Wang złożył w konsulacie dostarczyły informacji o korupcji i powiązaniach z przestępczością zorganizowaną przełożonego Wanga i zarazem sekretarza KPCh w mieście Chonqing – Bo Xilaia.

Według Gertza, amerykański urzędnik powiedział też, że Wang udostępnił informacje na temat spisku Bo i szefa policyjnych sił zbrojnych Zhou Yonkanga, którzy chceli  zakłócić płynne przekazanie władzy przyszłemu przywódcy KPCh Xi Jinpingowi. Innymi słowy, Bo i Zhou planowali swego rodzaju zamach stanu.

Gdy 7 lutego Wangiem zaopiekowali się wysocy urzędnicy KPCh i przewieźli go na przesłuchanie do Pekinu , obserwatorzy oczekiwali na kolejny, nieunikniony ruch przeciwko Bo Xilai.

Ruch ten zapoczątkował 14 marca Wen Jiabao podczas konferencji prasowej na zakończenie Kongresu Przedstawicieli Ludowych na której powiedział: „Obecny Komitet Partii i Samorząd Miejski w Chongqing muszą wyciągnąć daleko idące wnioski z incydentu Wang Lijuna”.

Obserwatorzy KPCh dostrzegli powagę publicznej krytyki urzędnika partyjnego.

Następnego dnia, państwowa gazeta poinformowała, że Bo został usunięty ze stanowiska sekretarza KPCh w Chongqing. W tym czasie przebywał  podobno w areszcie domowym w Pekinie. Ostatnio Xinhua poinformowała, że Bo usunięto ze stanowisk w partii i przesłuchano.

Bo jest kluczową postacią we frakcji byłego przewodniczącego partii Jiang Zemina. Frakcja ta jest w opozycji wobec  przewodniczącego KPCh Hu Jintato i premiera Wen Jiabao od momentu objęcia przez nich stanowisk w 2003 r.

Frakcja Jianga walczyła z Hu i Wen o to, kto obejmie władzę i jak ta władza zostanie wykorzystana do kształtowania Chin.

Przyszłość Chin
Na konferencji prasowej 14 marca, Wen odnosząc  się obecnej walki o to jak powinna wyglądać przyszłość Chin ostrzegł że, „historyczna tragedia jaką była Rewolucja Kulturalna może ponownie się wydarzyć”.

Ta uwaga była skierowana bezpośrednio do Bo Xilaia, który wsławił się kampanią śpiewania pieśni maoistycznych w Chongqing. To pokazało skłonność Bo do prowadzenia KPCh w maoistycznym kierunku.

Wypowiedź premiera celowała nie tylko w Bo. Mierzyła także w osoby z frakcji Jianga i partię jako całość, powstrzymującą się od wprowadzenia reform politycznych.

W swoich uwagach, Wen przedstawia Chiny jako kierujące się ku reformie lub spadające z powrotem do stylu polityki z czasów Rewolucji Kulturalnej. „Sytuacja osiągnęła punkt krytyczny”, powiedział Wen. „Bez powodzenia w reformach politycznych, nie będzie można przeprowadzić reform gospodarczych. … Kadra i każdy członek partii powinni czuć potrzebę szybkich zmian”.

Prawdopodobnie największym przeciwnikiem reform politycznych w KPCh jest Zhou Yongkang szef potężnego organu – Komisji ds. Polityki i Ustawodawstwa (PLAC), mający kontrolę nad niemal wszystkimi elementami egzekwowania prawa w Chinach. W sporze o Bo Xilaia, Zhou był zdecydowanym przeciwnikiem Wena.

Dnia 26 marca na corocznej konferencji Rady Państwa, Wen mówił że największym niebezpieczeństwem przed jakim stoi  KPCh jest korupcja, co ponownie połączył z koniecznością przeprowadzenia politycznych reform. „Jeśli ten problem nie zostanie rozwiązany, natura władzy politycznej może się zmienić, a partia straci swoją moc do rządzenia krajem”.

Informator z Pekinu, znający  tło wypowiedzi Wena powiedział The Epoch Times, że Wen swoje słowa skierował do Zhou, gdyż zawsze uważał, że PLAC jest największym źródłem korupcji w Chinach.

Po tej wypowiedzi, podjęto środki mające na celu ograniczenie władzy Zhou wewnątrz PLAC.

Rehabilitacja Falun Gong i działaczy demokratycznych z 4 czerwca
Źródła w Pekinie zaznajomione z działaniami Wena w radach partii mówią, że w ostatnich latach Wen wielokrotnie apelował o rehabilitację dysydentów z Placu Tiananmen i praktykujących Falun Gong, którym powinno się przyznać odszkodowania i przestać traktować jak przestępców.

Komentator polityczny New Tang Dynasty Television (NTDTV) Zhang Tianliang uważa, że przekonanie Wena co do konieczności zrehabilitowania obydwu grup wypływa z poczucia, że jest to słuszne i , że jednocześnie umożliwi to wprowadzenie reform politycznych.

Rehabilitacja Falun Gong ma polegać na przywróceniu wolności sumienia i niezależności sądownictwa – są to cele zawarte w reformach politycznych Wena”, powiedział Zhang. „Ruch studentów na Tiananmen był kwestią prawdziwej demokracji, która również jest jego celem”.

„Rehabilitacja ofiar masakry na Placu Tiananmen oznaczałaby, że rząd przyznałby, że nie ma prawa do korzystania z wojska i zabijania ludzi, by powstrzymywać wprowadzanie demokracji”, powiedział Zhang.

Według Zhanga, rezygnacja z użycia przemocy w Chinach, przechyli szalę w kierunku prawdziwych przemian.

„Jeśli partia porzuciłaby ‘model 4 czerwca’, pociągnęłoby to wielu ludzi do wyjścia na ulicę by walczyć o swoje prawa i interesy. Wywołałoby to chińską wersję Jaśminowej rewolucji”.

Jiang Zemin, który uważa się, że jest obecnie w stanie wegetatywnym, Zhou Yongkang i Bo Xilai są przeciwnikami Wena w walce o władzę w KPCh, jak również są współwinni wprowadzenia prześladowań Falun Gong.

Zhang wyjaśnił, że praktykujący Falun Gong nie domagają się reform politycznych, ale ochrony wolności wyznania. Chcą również by osoby stojące za prześladowaniami, w tym Jiang, Bo i Zhou, były pociągnięte do odpowiedzialności.

„Rehabilitacja Falun Gong może pomóc Wenowi w zdobyciu ludzkich serc. W Chinach jest około 100 mln praktykujących Falun Gong, wraz ze swoimi rodzinami” mówi Zhang. „Jednocześnie, Wen może oskarżyć Zhou o ludobójstwo lub zbrodnię przeciwko ludzkości”.

Zadośćuczynienie wobec Falun Gong, daje Wenowi potężną broń w walce z Zhou.

Jak podaje źródło w Pekinie, Wen jest szczególnie poruszony zbrodnią grabieży organów od żywych praktykujących Falun Gong. Na ostatnim partyjnym spotkaniu wysokiego szczebla, Wen powiedział, „Pozyskiwanie organów z żywych ciał bez znieczulenia i sprzedawanie ich za pieniądze, czy jest to coś, co mogłaby zrobić istota ludzka?”.

Według źródła, w tej kwestii Wen skarcił Hu Jintao, mówiąc mu, że bez tych reform „na końcu wszyscy staniemy w obliczu śledztwa”.

Źródło: The Epoch Times

Premier Chin Wen Jiabao bierze udział w konferencji prasowej 14-go marca w Pekinie, Chiny. (Lintao Zhang/Getty Images)

W związku z nadchodzącą z wizytą Premiera Chin Wen Jiabao w Polsce 26 kwietnia, pragniemy zapoznać Państwa bliżej z jego postacią.

Wen Jiabao urodził się 19 września 1942 roku w Tianjin. W marcu 2003 roku został szefem chińskiego rządu. Uzyskał dyplom Pekińskiego Instytutu Geologii, który ukończył w 1968 roku. Zdobył doświadczenie zawodowe w zakresie geologii i inżynierii.

Szybkie działania i obecność w miejscach różnych katastrof, w tym trzęsienia ziemi w Syczuanie w 2008 r., przyniosły Wenowi znaczne uznanie i opinię lidera utrzymującego kontakt ze społeczeństwem.

Wen jest znany ze swoich idei politycznych reform w Chinach. W rozmowie z Fareed Zakaria na antenie CNN w październiku 2010 roku, złożył następujące oświadczenie: „Podsumuję swoje idee w czterech następujących punktach. Pozwolić każdemu prowadzić godne i szczęśliwe życie, aby każdy czuł się pewnie i bezpiecznie, aby w społeczeństwie była równość i sprawiedliwość i aby każdy mógł ufnie patrzeć w przyszłość. Mimo różnych dyskusji i poglądów w społeczeństwie, a także w obliczu pewnego oporu, będę niezachwianie działał zgodnie z tymi ideałami i w ramach moich możliwości, dążył do restrukturyzacji politycznej”.

Na konferencji prasowej Narodowego Kongresu Ludowego w 2012 r., Wen zauważył, że Chiny muszą „przeć zarówno w kierunku strukturalnych reform ekonomicznych jak i strukturalnych reform politycznych, a w szczególności reform w systemie przywództwa partii i kraju”.

Informatorzy z Chin podają również, że Wen domaga się zadośćuczynienia dla ofiar wydarzeń z 4 czerwca 1989 r. i rehabilitacji dla Falun Gong.

Liderzy KPCh obierają za cel Państwowy Aparat Bezpieczeństwa (PLAC) – Potężny organ Partii oskarżany o korupcję, upadek rządów prawa i niestabilność

Z premierem Wen Jiabao na czele, rozpoczęła się w Chinach krytyka potężnej Komisji ds. Polityki i Ustawodawstwa (PLAC – Political and Legal Affairs Committee). Krytyka ta jest również sposobem na uderzenie w przewodniczącego PLAC-u Zhou Yongkanga, który stoi na czele frakcji opozycyjnej do Wen oraz szefa Partii Hu Jintao.

Dnia 15-go marca w czasie konferencji prasowej na zakończenie Kongresu Przedstawicieli Ludowych Wen powiedział, „Podczas gdy gospodarka się rozwija, pojawiły się nowe problemy takie jak niesprawiedliwy podział, brak wiarygodności oraz korupcja. Jestem w pełni świadomy, że aby rozwiązać te problemy musimy nie tylko przeprowadzić strukturalne reformy ekonomiczne, ale też strukturalne reformy polityczne, zwłaszcza systemu przywództwa Partii i państwa.”

Dysydent i były profesor prawa Uniwersytetu w Pekinie Yuan Hongbing powiedział, że uwagi Wen były powszechnie interpretowane, jako sygnał, że władze centralne zamierzają zmniejszyć szerokie uprawnienia PLAC-u.

Będąc szefem PLAC-u, Zhou ma prawo do korzystania z zasobów sądów, Najwyższej Prokuratury, Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, Ministerstwa Bezpieczeństwa Krajowego, Ministerstwa Sprawiedliwości, uzbrojonej Policji Ludowej oraz innych agencji na różnych poziomach. Analitycy twierdzą, że szczególnie kontrola PLAC-u nad 1,5 milionową silnie uzbrojoną policją tworzy z niego drugie centrum władzy w KPCh.

Centralna Komisja Wojskowa chce teraz odebrać PLAC-owi dowództwo nad policją zbrojną, temu sprzeciwia się Zhou, mówi Yuan.

Czy PLAC nadal będzie posiadać uprawnienia do dowodzenia policją zbrojną, ta decyzja nie została jeszcze podjęta, mówi Yuan.

Dnia 26 marca na corocznej konferencji Rady Państwa w sprawie przeciwdziałania korupcji Wen zwiększył nacisk na Zhou i PLAC. Według państwowego Dziennika Ludowego premier powiedział, że największym niebezpieczeństwem, jakiemu KPCh stawia czoła jest korupcja. „Jeśli ten problem [korupcja] nie jest rozwiązany, natura władzy politycznej mogłaby ulec zmianie, a Partia mogłaby utracić swoją władzę, by rządzić państwem”, powiedział Wen.

Informator z Pekinu, który zna tło wypowiedzi Wen’a powiedział Epoch Times, że Wen mierzył tym w Zhou ponieważ zawsze uważał, że PLAC sparaliżował chińskie sądownictwo i system egzekwowania prawa oraz jest największym źródłem korupcji w Chinach.

Artykuł w magazynie Trend z Hong Kongu dostarcza kilku szczegółów z aktu oskarżenia PLAC-u, jako źródła korupcji przygotowanego przez Wena. Według Trend w roku 2010 było 37 240 spraw korupcyjnych z udziałem pracowników z publicznego systemu bezpieczeństwa oraz 32 933 sprawy w roku 2011.

Źródło: The Epoch Times

O godz. 23:00 tego samego dnia, funkcjonariusze policji zadzwonili do syna pani Zhou, by przybył tam i odebrał swoją matkę, która była w letargu, o czym mu wtedy nie powiedziano. Kiedy stawił się na posterunku, policjanci okłamali go, mówiąc, że Zhou śpi i żeby jej nie budzić. Syn Zhou jest prostym człowiekiem i o nic nie pytał. Podpisał dokumenty i wyniósł ją na rękach, nie zastanawiając się nawet, dlaczego jego matka śpi i nie budzi się. Następnego ranka Zhou nie obudziła się. Pomimo nawoływania jej imienia nadal nie można było jej wybudzić. Dopiero wtedy syn i sąsiedzi zaczęli uważniej jej się przyglądać. Na jej plecach widoczne były rozległe sińce, na klatce piersiowej miała przyklejoną taśmę, a w jamie ustnej resztki odchodów. Dopiero wtedy jej syn zdał sobie sprawę, iż został oszukany przez policję. Szybko zabrał matkę do szpitala, a inni członkowie rodziny udali się na posterunek, domagając się prawdy. Obiecano im, że komenda pokryje koszty jej hospitalizacji, ale nie mogą o tym nikomu mówić.

Zhou przebywała w szpitalu trzy miesiące i w tym czasie czasami odzyskiwała przytomność, po czym znów ją traciła. W chwilach, kiedy była wybudzona, nie wiedziała, co się z nią działo. Nie mogła przekazać, co się jej stało, tak, jakby miała zaniki pamięci. Od czasu do czasu cicho powtarzała: „Młody człowiek, młody człowiek”. Jej stan pogarszał się. Lekarz powiedział, że zaczęła ustawać praca organów wewnętrznych i nic nie można już było na to poradzić. Polecił rodzinie zabrać ją do domu, gdyż nie było tam dla niej ratunku.

Pani Zhou Suqiong zmarła 8 lutego 2012 r. Rodzina jej była do tego stopnia zastraszona przez policję, że nikt nie odważył się powiedzieć o tym innym praktykującym. Na chwilę obecną nie są znane żadne szczegóły okoliczności śmierci Zhou.

Kiedy były dowódca Biura Bezpieczeństwa Publicznego Chongqingu Wang Lijun, ratując swoje życie, uciekł do konsulatu USA w Chengdu, szef KPCh Chongqingu Bo Xilai rozpoczął poszukiwania Wanga przy użyciu 70 radiowozów i pojazdów opancerzonych. Był to pierwszy znak świadczący o walkach wewnętrznych na najwyższym poziomie Komunistycznej Partii Chin (KPCh).

Od tego czasu pojawiło się okno oferujące światu wgląd w sposób w jaki przywództwo KPCh działa za zamkniętymi drzwiami. Światu dano także okazję zrozumienia jak potężnym i masywnym organem KPCh jest Komisja ds. Polityki i Ustawodawstwa (PLAC – Political and Legal Affairs Committee) i do jakiego stopnia naruszyła prawo.

Działanie poza prawem

Po tym jak były przywódca KPCh Jiang Zemin w dniu 20 lipca 1999 r. rozpoczął prześladowania Falun Gong , spostrzegł że utrzymanie tej kampanii było trudne. Nie było to popularne, a wręcz absurdalne. Zamiast obrania innego kursu, Jiang wybrał prowadzenie prześladowań naprzód, pokładając coraz więcej mocy w PLAC.

PLAC przed wykorzystaniem przez Jianga, głównie nadzorowała krajową inteligencję, bezpieczeństwo publiczne, bezpieczeństwo przywódców KPCh, ośrodki reedukacji poprzez pracę, sądownictwo, prokuratury i organy prawne lub te służące do egzekwowania prawa.

Pod władzą Jianga, moc PLAC została nieprawdopodobnie powiększona. Sekretarz PLAC został mianowany na członka Stałego Komitetu Politbiura KPCh – jednego z dziewięciu przywódców, którzy prowadzą KPCh. Nadano mu uprawnienia do korzystania z zasobów Sądu Najwyższego, Naczelnej Prokuratury, Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwa, Ministerstwa Sprawiedliwości, Policji Zbrojnej i innych agencji na różnych poziomach.

Jednocześnie, PLAC poszerzył Chińską Zbrojną Policję Ludową, nadając jej możliwość do rywalizowania z wojskiem. Komentator Epoch Times Wang Hua wyjaśnia, że PLAC stał się drugim ośrodkiem władzy KPCh.

Kiedy były sekretarz PLAC Qiao Shi sprawował funkcję, użył Policji Zbrojnej tylko raz w przeciągu 10 lat. Organ ten był podporządkowany departamentowi policji.

Kiedy zaufany zwolennik Jianga, Zhou Yongkang przejął władzę nad PLAC, użył Policji Zbrojnej 15 razy w ciągu roku, a skale działania Policji Zbrojnej stale się powiększały. Od przymusowej rozbiórki domów obywateli do przeprowadzania kontroli bezpieczeństwa podczas spotkań, Policja Zbrojna była często wykorzystywana. W miarę jak moc PLAC stopniowo się powiększała, zaczęła kompletnie ignorować prawo.

Jiang Zemin obawiał się dnia w którym zostanie ukarany za zbrodnie w prześladowaniu Falun Dafa, więc ufał tylko osobom, które podzieliłyby jego winę. Wiedział że urzędnicy którzy prowadzili jego prześladowanie, nie mogliby obciążyć Jianga, bez potępienia siebie.

Reguły i zasady zostały zignorowane, a Jiang siłą forsował zaufanych współtowarzyszy i współsprawców do najwyższych szczebli partii, tak by mogli bezpośrednio kontrolować system prawny i utrzymać prześladowania.

Jeśli chodzi o praktykujących Falun Gong, Jiang wydał rozkaz „zniszczyć ich reputację, doprowadzić do bankructwa i zniszczyć fizycznie”. Skala prześladowań, kwota wykorzystanych środków, surowość i okrucieństwo stosowanych metod – wszystkie były bezprecedensowe.

Jednak swoją szaloną kampanię Jiang mógł popchnąć do przodu tylko poprzez oszukanie narodu. Wykorzystując zdolność KPCh do kontroli nad wszystkimi informacjami i wypełnienia społeczeństwa propagandą, Jiang wymyślił szereg kłamstw by zniesławić Falun Dafa. Szczególnie dwa z nich, odegrały kluczową rolę: „1400 przypadków śmierci” i fałszywe „samospalenie na placu Tiananmen”.

Propaganda

Machina propagandy KPCh twierdziła, że Falun Dafa spowodowało śmierć 1400 osób poprzez samobójstwa, morderstwa, alkoholizm, zażywanie narkotyków, nie branie lekarstw, choroby psychiczne, itp. Kłamstwa zaczęto rozpowszechniać od razu po rozpoczęciu prześladowań, co było pierwszym ruchem by obrócić społeczeństwo przeciwko tej spokojnej, tradycyjnej praktyce duchowej.

Reżim stosował groźby i łapówki by fabrykować te przypadki; twierdził że śmierć wielu ludzi,  którzy nie praktykowali Falun Dafa była spowodowana przez praktykę; wykorzystywał pacjentów w szpitalach psychiatrycznych, którzy nie mieli nic wspólnego z praktyką, jako przykłady rzekomych negatywnych skutków Falun Dafa; obiecywał zmniejszenie wydatków medycznych by przekupić pacjentów szpitali za stwierdzenia że Falun Dafa spowodowało ich choroby. Po tym jak Jiang rozpoczął prześladowania, nawet niektórzy praktykujący Falun Dafa którzy zmarli w wyniku tortur, byli liczeni jako w.w przypadki by zwiększyć „oficjalny” licznik.

Pomimo wysiłków Jianga, prześladowania były trudne do utrzymania ze względu na ich wysoką niepopularność wśród chińskich obywateli. Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego na rozkaz sekretarza Centralnego ośrodka PLAC Luo Gana, wymyśliło kłamstwo tak oburzające, że ludzie musieli uwierzyć że to prawda – żaden normalny człowiek nie uwierzy, że istoty ludzkie mogą wykorzystać innych w taki sposób.

Dnia 23 stycznia 2001 r., pięć osób podpaliło się na placu Tiananmen. Wśród nich była kobieta Liu Chunling i jej 12 letnia córka, Liu Siying. W przeciągu jednej godziny po zdarzeniu, CCTV zaczęła emitować materiał z „podpalenia”. Film pokazywał jak Liu Chunling spaliła się na śmierć. Materiał był non stop emitowany w CCTV, wraz z sprawozdaniami bieżącymi i włącznie z nocnym wywiadem z dziewczynką Liu Siying owiniętą w bandaże.

Fałszywy obraz Falun Dafa, po raz pierwszy zaszczepiono w umysłach Chińczyków poprzez „1400 przypadki”. Wideo wydawało się pokazywać praktykujących Falun Dafa popełniających samobójstwa i mordujących własne dzieci. Celem Jianga było wyeliminowanie publicznego współczucia wobec praktykujących Falun Gong, a nawet sprawić że ludzie zaczną ich nienawidzić.

Społeczeństwo było nieustannie bombardowane filmem o „samospaleniu” i sprawozdaniami bieżącymi. Dokładna analiza odkrywa setki niedociągnięć w historiach wymyślonych przez Jiang Zemina i Luo Gana.

Wszystkie niedociągnięcia w wideo zebrane razem, dowodzą że incydent był ukartowany. Weźmy za przykład wizerunek mężczyzny w filmie zidentyfikowany jako „Wang Jidong”. Był pokazany jak jego ubrania się paliły, ale jego włosy nie zostały nawet nadpalone, pomimo że ludzkie włosy są bardzo łatwopalne. Między nogami trzymał plastikową butelkę po Sprite, która rzekomo zawierała benzynę, lecz ogień ani nie stopił butelki, etykieta nie była zaczerniała ani nawet nie naruszył zawartości. Analiza głosów z wideo o samospaleniu wykazały, że trzy różne osoby odgrywały postać Wang Jindonga gdy ten rzekomo udzielał wywiadów.

Brutalne prześladowania

Aby spowodować by praktykujący Falun Dafa porzucili wiarę w prawdomówność, współczucie i tolerancję – podstawowe zasady Falun Dafa, funkcjonariusze KPCh zastosowali ponad 40 metod tortur.

Wymuszona grabież organów wewnętrznych z żywych ciał

W 2006 r., kanadyjski obrońca praw człowieka i łowca nazistów David Matas oraz były amerykański sekretarz stanu ds. Azji i Pacyfiku David Kilgour zostali zaproszeni przez Światową Organizację do Badania Prześladowań Falun Gong do przeprowadzenia niezależnego dochodzenia w sprawie zarzutów o pozyskiwanie organów wewnętrznych od żywych praktykujących Falun Gong przez reżim chiński.

Kilgour i Matas odkryli, że w okresie sześciu lat od 2000 do 2005 roku, w Chinach przeprowadzono 41,500 operacji przeszczepów narządów, których reżim nie jest w stanie wskazać źródła.

Podsumowali, „Wierzymy, że istnieje i trwa do dnia dzisiejszego, rozległy proceder grabieży organów od praktykujących Falun Dafa wbrew ich woli. Pokojową i dobrowolną praktykę do której należało wielu ludzi, zdelegalizowano osiem lat temu przez prezydenta Jianga ponieważ myślał, że może zagrozić dominacji Komunistycznej Partii Chin, a zwolenników tej praktyki w rezultacie zamordowano w celu pobrania ich organów”.

Prześladowania poza Chinami

Pan Chen Yonglin, były konsul ds. politycznych dla Konsulatu Generalnego Chin ChRL w Sydney, w lipcu 2005 r. zeznał przed Komisją Izby Reprezentantów Spraw Zagranicznych USA o wysiłkach chińskiego reżimu w celu tłumienia Falun Dafa poza Chinami.

„Wojna przeciwko Falun Dafa jest jednym z głównych zadań w chińskich placówkach dyplomatycznych”, powiedział Pan Chen. „W zakresie zadań konsulatu, kwestia Falun Dafa jest priorytetowa, jest to codzienna, długotrwała praca”.

Kampania przeciwko Falun Dafa narusza powszechne prawa w wolnych społeczeństwach.

Zaburzenie, terror i hańba

Prześladowania Falun Dafa przyniosły tragedię w Chinach, a hańbę za granicą.

Wysiłki wprowadzenia prześladowań w Chinach, wypaczyły narodowy system prawny. Terror i korupcja w rękach kliki z KPCh kierują krajem.

Prześladowania powiększyły władzę urzędników, której z kolei zaczęto używać do plądrowania bogactwa narodu, wywołując fale korupcji. Żal jest obecny wszędzie, a urzędnicy i bogacze są powszechnie znienawidzeni.

Politolog Murray Scot Tanner szacuje, że w 2008 roku odbyło się 120,000 masowych protestów. Profesor Xie Yielang z Uniwersytetu Pekińskiego, powołując się na dane PLAC, powiedział że w 2009 roku było 230,000 protestów. Z każdym rokiem ich liczba gwałtownie wzrasta.

W międzyczasie urzędnicy przenoszą swoje majątki i rodziny poza Chiny, przygotowując się na dzień w którym statek narodu w końcu zatonie.

Prześladowania kładą niemożliwy do udźwignięcia ciężar na budżet narodu. W początkowych dniach, Jiang Zemin zmobilizował odpowiednik jednej czwartej PKB by rozpocząć swoją kampanię. Dnia 5 marca ogłoszono, że budżet do „utrzymania stabilności” został zwiększony do 701,8 mld juanów (111,3 mld dolarów) i przerósł budżet wojskowy liczący 670,2 mld juanów (106,3 mld dolarów).

Rozmowy Hu Jintao i Wen Jiabao o „harmonijnym społeczeństwie”, na mocy PLAC stały się pośmiewiskiem, i to ze względu na PLAC, ich głosy było trudno usłyszeć poza murami Zhongnanhai.

Transformacja PLAC przez Jianga była tłem dla wielkiej ambicji Bo Xilai do objęcia władzy w KPCh. PLAC jest jak miecz Damoklesa wiszący nad głowami wszystkich urzędników KPCh. Może w dowolnym czasie ściąć każdego z nich, włącznie z Hu i Wen.

W oczach społeczności międzynarodowej, prześladowania mocno zniszczyły wizerunek narodu chińskiego. Przywództwo Pekinu jest także mocno potępione przez społeczność międzynarodową, a liczne protesty wybuchają gdziekolwiek najwyżsi urzędnicy pojawią się z wizytą. Tym głęboko uwikłanym w prześladowania postawiono zarzuty ludobójstwa i zbrodni przeciwko ludzkości; Bo Xilai został pozwany w 13 krajach.

Rzadka szansa historyczna

Podczas przyniesienia katastrofy do Chin, prześladowanie się nie powiodło i wkrótce się zakończy. Przechwałki Jiang Zemina w lipcu 1999 r. że „wyeliminuje Falun Dafa w trzy miesiące”, okazały się stekiem pustych słów.

Dziesiątki milionów praktykujących Falun Gong wewnątrz Chin, trwale wierzy w prawdomówność, współczucie i tolerancję. Pomimo brutalnych prześladowań, nadal spokojnie i z racjonalnością tłumaczą opinii publicznej czym jest Falun Dafa i w jaki sposób jest prześladowane.

Obecny konflikt wewnętrzny zmusił Hu Jintao i Wen Jiabao do wyboru. Albo uda się im pokonać frakcję Zhou Yongkanga, lub stracą władzę i być może stracą również życie.

W tym wyborze leży jednak wielka i oczywista okazja. Jeśli Hu i Wen, wraz z innymi wysokimi urzędnikami, wykorzystają swoją władzę dla dobra, nagłaśniając fakty dotyczące zbrodni Jiang Zemina, Zhou Yongkanga i Luo Gana, i zakończą prześladowania Falun Dafa, pomoże to przywrócić normalność w chińskim społeczeństwie.

To będzie dobre dla narodu i dla ludzi. Posiadanie przywódców z moralną odwagą aby robić to co słuszne, przywróci zaufanie ludzi i ustabilizuje społeczeństwo a Hu i Wen będą obsypani wdzięcznością.

Taka historyczna okazja nigdy nie zaistnieje ponownie.

Jeśli Hu i Wen przegapią tą szansę i nadal będą siedzieć bezczynnie, to skutek tej najbardziej niewybaczalnej zbrodni jaką jest prześladowanie Falun Dafa – uderzy w nich bezlitośnie.

Nowa podstawa

Ponad 100 milionów chińskich praktykujących Falun Dafa, członkowie ich rodzin i setki milionów obywateli Chin, którzy obudzili się dostrzegając zło jakie czyni KPCh i dobroć Falun Dafa, stanowią najbardziej stabilną podstawę dla chińskiego społeczeństwa.

Tak duża społeczność odzwierciedla życzenie obywateli do pokojowego odejścia od politycznego reżimu Chin. Nie ma sposobu aby Hu Jintao i Wen Jiabao uchronili KPCh przed upadkiem, jakkolwiek ciężko by próbowali. Mają jednak szansę uratowania siebie i licznych urzędników KPCh od nieszczęścia, które będzie towarzyszyło dezintegracji KPCh. Wszystko zależy od tego, jak poradzą sobie z prześladowaniem Falun Gong i przestępcami odpowiedzialnymi za prześladowania.

Cały naród odnajdzie nową drogę ku przyszłości. Tak długo, jak Chińczycy odzyskają swoje tradycyjne wartości moralne, społeczeństwo zdecydowanie będzie bardziej stabilne. Nowe Chiny z życzliwymi ludźmi nigdy nie popadną w bezład.

Sprawiedliwość stanie się zadość

Kiedy Związek Radziecki upadł, ludzie na całym świecie byli zaszokowani.

KPCh spowodowała śmierć ponad 80 mln Chińczyków, i nadal prześladuje setki milionów poczciwych praktykujących Falun Dafa. Wraz z ciągłym wzrostem częstotliwości protestów i ponad 100 milionami ludzi, którzy wypisali się z KPCh, każdy widzi że upadek KPCh jest nieunikniony i wkrótce nadejdzie.

Ludzie wewnątrz i poza Chinami muszą się przygotować.

Sprawiedliwość ma długie ramiona. Główni sprawcy – Jiang Zemin, Zhou Yongkang, Luo Gan i inni, będą pociągnięci do odpowiedzialności, a ich zbrodnie zostaną ujawnione. Postawienie głównych sprawców przed wymiarem sprawiedliwości i ukarania wszystkich zaangażowanych przestępców jest niezbędnym krokiem po tym jak prześladowania się zakończą. Ludzie na świecie muszą uświadczyć niebiańskiej zasady, że dobro jest nagradzane dobrem a zło zostanie ukarane.

Do tych komunistycznych urzędników, którzy byli lub nadal są aktywnie zaangażowani w prześladowania, lecz pozostaje im odrobina sumienia, sugerujemy by szczerze okazali skruchę i natychmiast zaprzestali czynić zło: Zachowajcie wszystkie dowody dotyczące prześladowań, a przy tym zastosujcie odpowiednie kanały do opublikowania dowodów innych urzędników, którzy popełnili zbrodnie przeciwko praktykującym Falun Gong.

Przykłady Wang Lijuna i Bo Xilai może pomóc tym urzędnikom w zdaniu sobie sprawy, że ich zbrodnie będą wcześniej lub później ujawnione, zarówno przez ludzi sumienia lub innych komunistycznych urzędników podczas walk o władzę.

Jak tylko urzędnicy poczują, że ich osobiste bezpieczeństwo podczas walk politycznych jest zagrożone, postąpią tak jak Wang Lijun, przekazując dowody wobec ich byłych wspólników do wiadomości całego świata.

Mamy nadzieję, że ci urzędnicy, którzy są w stanie ocenić sytuację, zrozumieją przerażającą naturę mafii KPCh i przewidzą, że w najbliższej przyszłości nastąpi jej upadek. Wycofanie się z KPCh i zdystansowanie od KPCh jest najmądrzejszą drogą jaką można wybrać.

Poszczególne osoby, grupy i narody na całym świecie, staną w tym momencie w obliczu testu na moralność i sumienie. Czy będą wspierać prześladowanych chińskich obywateli? Czy zrobią użytek z dowodów, które mają w ręku, tych zebranych przez siebie lub otrzymanych przez komunistycznych urzędników? Czy staną po stronie sprawiedliwości i fundamentalnych  praw człowieka?

Każdy człowiek, każda organizacja i każdy rząd ma rolę do odegrania. Mamy nadzieję że każdy wybierze prawość i dobroć, torując sobie drogę do wspaniałej przyszłości. Ogromna zmiana rozwija się tuż przed nami.

Przedruk artykułu z The Epoch Times: „Beijing Power Struggle Heralds End of Chinese Communist Party; The persecution of Falun Gong is ending, laying the foundation for a stable China” http://www.theepochtimes.com/n2/opinion/beijing-power-struggle-heralds-end-of-chinese-communist-party-211702.html

Pani Wang Yujie

W 2006 r., mając 19 lat, Wang Yujie, pochodząca z Xiantao, prowincji Hubei, udała się do Wuhan w poszukiwaniu pracy. Tak też dowiedziała się o wspaniałej praktyce Falun Gong i natychmiast ją pojęła, odnosząc ogromne korzyści.

11 marca 2010 r. Wang została aresztowana za przyklejanie naklejek z informacjami o prześladowaniach Falun Gong w pobliżu Posterunku Policji Manchun w Wuhan. Zamknięta została wówczas w Zakładzie Karnym nr 1 w Wuhan na dwa tygodnie. Po tym, zabrana została przez Biuro 6-10 do Centrum Prania Mózgu Erdaopeng w Jianghan, gdzie skazana została na rok czasu ciężkich robót w obozie przymusowej pracy.

12 kwietnia 2010 r. Wang została przeniesiona do szóstego pawilonu Obozu Pracy Hewan w Wuhan. Hu Fang – komendant tego pawilonu rozkazał uwięzionym tam narkomankom, by torturowały Wang. Więźniarki te zmuszały ją do przysiadu przez cały dzień. Straszyły ją, że jak nie podda się “transformacji” ( wyrzeczeniu się Falun Gong), to powieszą ją na dwa tygodnie za przeguby dłoni do sufitu.

Wang omówiła wyrzeczenia się wiary w Falun Gong. Hu Fang nakazał więźniarce Cao Wenli, by skręciła jej lewą kostkę. Kiedy kostka Wang była spuchnięta, Cao wraz z więźniarką Zhou Yan założyły jej na nogi ciężkie kajdany, po czym kopały ją przez około 40 min.

Wang była cały czas przez nie monitorowana. Więźniarki pilnowały jej, by z nikim nie rozmawiała i zmuszały ją do wykonywania niewolniczej pracy. Pewnego razu została przez nie siłą wciągnięta do pomieszczenia i torturowana od 6:30 rano do 18:30.

Inscenizacja tortury

Chociaż termin więzienia Wang skończył się 11 marca 2011 r., komenda nie wypuściła jej. Do obozu przybyli agenci Biura 6-10 zabierając do Centrum Prania Mózgu Hubei. Zmuszana była tam do wysłuchiwania przemówień nasyconych nienawiścią wobec Falun Gong i oglądania oszczerczych programów zniesławiających praktykę. Strażniczka Liu Cheng zmuszała Wang do podpisania oświadczenia gwarantującego, że całkowicie wyrzeka się Falun Gong.

Wang zaczęła odczuwać silny ból w nogach i miała kłopoty z chodzeniem. Pomimo takiego stanu, nikt nie skierował jej do lekarza, tylko nadal podawana była braniu mózgu. Strażniczka zmuszała ją do pojęcia innej praktyki qigong. W końcu, Wang całkowicie straciła władzę w nogach.

17 maja 2011 r., po dwóch miesiącach pobytu w centrum prania mózgu, komendant Biura 6-10 w Xiantao odebrał Wang i przywiózł ją do domu. Wkrótce po tym, Wang zaczęła odczuwać silny ból głowy, szyi i nóg. Trwało to dwa miesiące. Wang bardzo się pociła i często wymiotowała. Rodzina zabrała ją do szpitala, gdzie podczas pobierania kroplówki miała silne konwulsje ciała.

Wang Yujie zmarła 3 września 2011 r.

Biuro 6-10 Xiantao: +86-728-3491159
Komendant Biura Bezpieczeństwa Krajowego Zhou Guohuai: +86-18907227908
Obóz Pracy Hewan: +86-27-65681766

12 października 2010 r. grupa oficerów z Dystryktu Yanjiang i Zespołu Bezpieczeństwa Krajowego, kierowanego przez komendanta Huanga Guangwu, wtargnęła do kliniki Wu, aresztując go. Skonfiskowano mu wówczas komputer i mienie osobiste. Wu zabrany został do Centrum Prania Mózgu Er’ehu.

By zmusić go do wyrzeczenia się wiary w Falun Gong i zdradzić nazwiska innych praktykujących, komendant Huang Guangwu i policjant Dong De znęcali się nad nim w sposób niesamowicie brutalny. Wu był przez kilka dni non stop poddawany różnym formom tortur. W międzyczasie, dyrektor centrum Xiao Hui podawał mu do picia silne środki psychotropowe rozcieńczone w wodzie. Spowodowało to u niego uszkodzenie systemu nerwowego, wysokie ciśnienie i uszkodzenie nerek.

Wu był także torturowany psychicznie i poddawany silnej indoktrynacji. Zmuszany był do słuchania i oglądania programów zniesławiających Falun Dafa, podpisania oświadczenia o nie praktykowaniu i napisania krytycznego listu pod adresem Falun Gong.

Kiedy Wu został zwolniony w marcu 2011 r., nikt nie mógł go rozpoznać. Kilka dni po powrocie do domu zemdlał. Po przewiezieniu do szpitala przez całą dobę pozostał w letargu. Kiedy się obudził, lekarze powiedzieli mu, że ma uszkodzone nerki i potrzebuje mieć codziennie wykonywane dializy, co jest bardzo kosztowne. Wu nie mógł pozwolić sobie na taki wydatek i opuścił szpital.

Przez następne kilka miesięcy, Wu kilkakrotnie tracił przytomność. Zaczął coraz bardziej odczuwać piekący ból w klatce piersiowej i brzuchu, który się stale nasilał. Stawał się coraz bardziej wychudzony i siny na twarzy.

W grudniu 2011 r. na ciele Wu powstały czerwone podskórne grudki. Nie mógł jeść i był w ogromnym bólu. 12 grudnia Wu zadzwonił do swojego kolegi, mówiąc mu, że już długo nie pożyje. Niedługo po tym, ktoś wyniósł Wu z domu do samochodu, prawdopodobnie, by zawieść go do szpitala, jednak w drodze przestał oddychać.

Gao Zhisheng, kilkukrotnie nominowany do pokojowej nagrody nobla, autor książki „Chiny bardziej sprawiedliwe”, od kilku lat więzień sumienia.

Słynnemu obrońcy praw człowieka, który przetrzymywany jest obecnie w odległym zachodnim rejonie Xinjiang, zezwolono na wizytę brata i ojca żony, przekazała jego żona Geng He.

Spotkanie Gao Zhiyi, brata Gao Zhishenga i Geng Yundi, teścia Gao, odbyło się 24 marca. Agenci bezpieczeństwa eskortowali dwóch członków rodziny z prowincji Shaanxi do Xinjiang na 30 minutowe spotkanie, które odbyło się przy pomocy telefonu i przez więzienną szybę.

Geng He, mieszkająca w Kalifornii, opowiedziała w wywiadzie telefonicznym o trudnościach przez które przeszedł jej brat by spotkać się z Gao Zhishengiem. Przyjechał do Pekinu 24 marca i udał się do szeregu instytucji rządowych, które odrzucały jego prośby. W pewnym momencie został zatrzymany przez krajowych agentów bezpieczeństwa.

Gao jest czasem określany jako „sumienie Chin”. Przez lata bronił ofiary niesprawiedliwości, zanim uderzył go gniew partii komunistycznej po napisaniu listów do przywódców wzywając do zakończenia prześladowań Falun Gong.

To czy Gao jest żywy i w stabilnym stanie zdrowia było niepewne gdyż żadne wieści przez okres kilku miesięcy, nie pojawiały się. Nowe informacje to potwierdzają. Po ich usłyszeniu „Odetchnęliśmy z ulgą”, powiedziała żona, Geng He.

Poniżej przedstawiamy esej chrześcijańskiego prawnika Gao Zhishenga, który opisuje fragment jego historii :
„Słowa Płynace z Serca”

W eseju napisanym przez zaginionego chińskiego prawnika Gao Zhishenga, który zajmował się prawami człowieka, aktywista mówi, że przez ostatnie 3,5 roku chińskie władze „pokładały ogromną ilość zasobów ludzkich, środków materialnych i funduszy, wraz z zastosowaniem najbardziej bezlitosnych metod by osiągnąć cel uciszenia mnie”.

Gao Zhisheng urodził się w prowincji Shanxi w ubogiej wielodzietnej rodzinie. W 1995 r. zdał egzaminy adwokackie, stając się z czasem jednym z bardziej znanych adwokatów, a w 2001 r. znalazł się na opublikowanej przez władze liście 10 najlepszych prawników. Z czasem zmienił jednak charakter swojej pracy i rozpoczął działalność w ruchu obrony praw człowieka, bezpłatnie prowadząc sprawy ofiar nieudanych zabiegów medycznych, prześladowanych dziennikarzy, ofiar skorumpowanych urzędników, członków ruchu Falun Gong, przesiedlonych mieszkańców terenów olimpijskich, poszkodowanych robotników itd. W 2005 r. wystąpił z Komunistycznej Partii Chin i wystosował list otwarty do przewodniczącego ChRL Hu Jintao i premiera Wen Jiabao, w którym opowiadał się za zakończeniem prześladowań członków Falun Gong. W tym samym roku władze zakazały mu prowadzenia praktyki adwokackiej. W 2006 r. został skazany na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu za „wszczynanie działalności wywrotowej”. W tym czasie Gao i jego rodzina stali się obiektem ciągłej obserwacji władz.

We wrześniu 2007 r. został aresztowany. W późniejszych relacjach opisywał, jak w trakcie zatrzymania był torturowany; bity elektrycznymi pałkami, przypalany papierosami i poddawany presji psychologicznej przez ponad 50 dni. W lutym 2009 r. zniknął z oczu opinii publicznej, a jego los i miejsce pobytu stały się nieznane. Miesiąc później jego rodzina, żona i dwójka dzieci, uciekły z Chin i wyjechały do Stanów Zjednoczonych, skąd kontynuowali wysiłki na rzecz jego odnalezienia. Obrońcy praw człowieka i rodzina przypuszczali, że został on ponownie zatrzymany przez władze. Międzynarodowe organizacje broniące praw człowieka, a także Stany Zjednoczone i Unia Europejska wezwały Chiny do wszczęcia dochodzenia w sprawie jego zniknięcia. Gao ukazał się na chwilę opinii publicznej w marcu i kwietniu 2010, po czym znowu zaginął. Los Gao ponownie stał się nieznany, a jego rodzina stwierdziła, że nie ma od niego żadnych wieści.

Gao Zhisheng jest autorem wydanej jesienią 2007 r. w USA książki „Chiny bardziej sprawiedliwe„. W 2007 r. otrzymał Nagrodę im. Brunona Kreisky’ego. W 2008 r. był nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla.

Wspomniany na początku esej został napisany przez Gao na kilka dni przed ucieczką jego rodziny do Stanów Zjednoczonych w styczniu 2009 r. Jego żona, Geng He zabrała list Gao ze sobą i odczytała go na konferencji prasowej 18 stycznia w Waszyngtonie – gdzie wtedy na oficjalnej wizycie przebywał chiński prezydent Hu Jintao – mając nadzieje, że zwróci to większą uwagę na sprawę jej zaginionego męża i uda się wygrać jego uwolnienie z nielegalnego rządowego aresztu.

Esej zatytuowany „Słowa płynące z Serca”, jest rozpowszechniany w katolickich mediach w Stanach Zjednoczonych przez ChinaAid, organizację nadzorującą przestrzeganie praw człowieka, która obserwowała sytuację Gao, wraz z jego aresztowaniem, zaginięciem, uwięzieniem i torturami z rąk chińskich władz.

Gao napisał: „Pod czujnym okiem Niebios i w tym rozległym wolnym i cywilizowanym świecie, nie ma takiego zła którego partia komunistyczna by się nie dopuściła lub którego nie byłaby w stanie dokonać. To jest naprawdę szokujące!”

Gao stwierdza: „Wśród 1,3 miliarda chińskich obywateli, moja rodzina jest bezradna i pozbawiona wsparcia”.

„Przed wrześniem 2007 r., istniały tylko cztery osoby na terenie całych Chin, które odmówiły słuchania partii komunistycznej i stale, w otwarty sposób, pozostawały moimi przyjaciółmi. W wyniku tego jeden z nich jest nieustannie śledzony przez policję, a inni troje zostaliwe wrześniu porwani, ciężko pobici o poddani torturom psychicznym. W 2008 r. Hu Jia (buddysta i działacz w sprawie zapobiegania AIDS), który kontynuował odmowę słuchania rozkazów partii, został bezprawnie zatrzymany. Huang Yan (działaczka praw człowieka) została porwana i umieszczona w więzieniu wraz z praktykującymi Falun Gong, gdzie była poddawana okrutnym torturom. W dodatku, Huang na swoje własne oczy widziała tortury, którym byli poddawani praktykujący i były one znacznie bardziej przerażające. Dokładnie w obawie przed torturami, nikt w Chinach nie waży się ze mną komunikować w otwarty sposób.”

Gao powiedział, że teraz jest niesamowicie trudno sprawić aby jego głos został usłyszany, a także jest to bardzo niebezpieczne.

„Przez ostatnie 3,5 roku, chińskie władze pokładały ogromną zasobów ludzkich, środków materialnych i funduszy wraz z zastosowaniem najbardziej bezlitosnych sposobów by osiągnąć cel uciszenia mnie”, napisał Gao.

„Nawet kiedy wyjechałem poza miasto, w listopadzie ubiegłego roku i zatrzymałem się w hotelu, policjant był przy mnie cały czas w pokoju, poddając mnie stałej obserwacji. Partia faktycznie osiągnęła cel zapewnienia mi warunków do życia ale bez jakiejkolwiek użyteczności. Często mówię żartobliwie do mojej żony Geng: ‘W naszej globalnej wiosce w sumie żyje 6 miliardów ludzi, a tylko nasza rodzina została oddzielona od reszty świata’”.

„Ludzie z zewnątrz mogą myśleć, że życie mojej rodziny jest wyjątkowo smutne, jednak to moja żona jest osobą, która najbardziej ucierpiała. Z natury jestem optymistą, oraz jestem katolikiem. Nawet kiedy byłem torturowany do skraju śmierci, ból był obecny tylko w ciele fizycznym. W sercu, które jest wypełnione wiarą w Boga, nie ma miejsca na uznawanie bólu i cierpienia. Mam dwójkę dzieci, z którymi często na głos śpiewamy piosenki, lecz moja żona nigdy się nie dołącza. Wszelkie wysiłki są niewystarczające by pozbyć się cierpienia mojej żony.”

Gao kontynuuje: „jej cierpienie jest zakorzenione w tym, że nasza córka – Gege, nie może iść do szkoły. Po tym jak zakazano jej uczęszczania do szkoły, również przez chwilę byłem w stanie depresji, czując że nic nie może być bardziej szokujące niż to. Wstrząśnięty i oburzony, nieustannie protestowałem w tej sprawie do władz. Moja żona, Geng He, jest na skraju załamania psychicznego z tego powodu.”

„Chciałbym również skorzystać z tej okazji by zaapelować do tych przyjaciół na chińskim lądzie, którzy nadal korzystają z pewnego rodzaju wolności by kontynuowali swoje wysiłki w sprawie Guo Feixiong’a (obrońcy praw człowieka), i waszej pomocy dla jego żony i dzieci. Dzisiaj, gdy zbiry wynajęte przez partię komunistyczną znajdują się wszędzie, podczas gdy duch naszego narodu coraz bardziej się degeneruje, potrzebujemy takich bohaterów jak Guo, którzy walczą o dobro innych ludzi. Ci niezwykle odważni bohaterowie – Guo Feixiong, Hu Jia, Yang Tianshui (desydent – weteran, pisarz i bloger), Chen Guangcheng (niewidomy działacz praw człowieka), Xu Wanping (działacz na rzecz demokracji i praw człowieka), Wang Bingzhang (starszy działacz polityczny) i Guo Quan (założyciel Nowej Chińskiej Partii Demokratycznej) – którzy poświęcają i ryzykują swoim życiem by walczyć o wolność przekonań są prawdziwą nadzieją dla Chin. Jeżeli okażemy więcej pomocy dla nich i ich bliskich, wtedy będzie mniej rzeczy których będziemy musieli się wstydzić, kiedy nasze dzieci i wnuki spojrzą wstecz na ten rozdział historii.”

Gao mówi następnie, że w dzisiejszych Chinach, ludzie w swoich sercach wiedzą, że bycie dobrą i posiadającą moralność osobą jest niesamowicie trudne.

„Losy Hu Jia, są kolejnym potwierdzeniem trudnej rzeczywistości naszego społeczeństwa: bycie prawą i moralną osobą jest nie tylko trudne, lecz również niebezpieczne. Od czasów starożytnych ludzie zawsze wierzyli że dobro jest wynagradzane dobrem a zło karane złem, lecz w dniu dzisiejszym, kiedy kultura partii komunistycznej przesiąknęła każdy aspekt codziennego życia, to przekonanie zostało całkowicie zniszczone. W  tradycyjnym chińskim społeczeństwie, ludzie którzy szanowali i chronili cnotę i dobroć byli obecni wszędzie, lecz w dzisiejszych Chinach, podtrzymywanie moralności i dobroci zostało zmiecione i wyrwane z korzeniami. Więc chiński reżim komunistyczny stał się synonimem nikczemności i zła.”

Gao mówi, że tak zwany ekonomiczny cud w Chinach został osiągnięty za cenę „wielkiej  destrukcji.”

„To co ludzi ekscytuje najbardziej to powierzchowny dobrobyt, osiągnięty rezultatem wypaczonego postępu ekonomicznego. W tym czasie przymykają oko na okropne zniszczenia chińskiego środowiska i na fakt, że niemal 70 procent Chińczyków do tej pory było zmuszanych do nieludzkiej egzystencji będąc pozbawionymi wszelkich praw socjalnych. W dzisiejszych Chinach ludność wiejska żyjąca na terenie obszarów z wieloma źródłami wody , nie ma wody do picia; tam gdzie gdzie niegdyś zajmowano się hodowlą bydła mlecznego, brakuje mleka, chłopi boją się spożywania własnego żniwa, a producenci żywności obawiają się próbować własnych wyrobów. Tak sytuacja wygląda już od jakiegoś czasu. Ludzie oszukują jeden drugiego wmawiając sobie przy tym, że jeleń to koń. Piękne nazywają brzydkim a ohydne pięknym i stało się to już trendem w społeczeństwie. W międzyczasie, w kontekście tego wszystkiego, zły przykład nieuczciwości i niemoralnego postępowania, który daje KPCh, jest bardzo powszechny.”

Gao mówi: „Zdeprawowany rząd Chin tworzy prawa, które osłabiają dobro a wspierają zło, tym samym sprawiając, że to źli ludzie mają przewagę.”

„W każdym współzawodnictwie ten kto ma siłę zawsze zwycięży, a ktokolwiek jest bez zasad moralnych zdobędzie przewagę. W ten sposób tworzą się elity. System prawny ale bez prawa, gdzie źli policjanci mają prawo decyzji, tylko wznieca nienawiść i pogardę u ludzi w stosunku do władzy, która powstała wskutek niesprawiedliwych reform ekonomicznych. Protesty i przemoc przenikające cały kraj są ostrzegawczym dzwonem, który informuje, że Chiny wkraczają w kolejny cykl przemocy.”

Gao komentuje, że w dzisiejszym chińskim społeczeństwie duch narodu został zniszczony.

„To nie jest tak, że w całym społeczeństwie tylko kilku ludzi jest mocno skorumpowanych – to raczej większość z nich ma zepsuty charakter. Nadanie Chinom możliwości zorganizowania Igrzysk Olimpijskich w 2008 r. w Pekinie miało być narodową dumą, a jednak stało się wymówką dla reżimu do stosowania totalitarnych rządów w ramach tego sportowego wydarzenia, zamieniając ducha olimpijskiego w ducha totalitaryzmu. Ogromna ilość choreografii artystycznych zaprezentowanych podczas Igrzysk dokładnie wpasowała się w dyktatorską kulturę reżimu by podkreślić obraz tak zwanego „pokojowego rozwoju Chin”. W tej ceremonii wykonywane tańce i śpiew zagłuszały tragiczny krzyk ludzi z niższych warstw chińskiego społeczeństwa i przykryły czyny Partii Komunistycznej, która zmiażdżyła wszelkie prawa człowieka.”

„Gdy byłem w Xinjiang dowiedziałem się, że wiwatujące wzdłuż ulicy tłumy w czasie biegu ze zniczem olimpijskim, zostały zorganizowane przez chińskie władze. W zakładach pracy, każdemu z osobna przekazano słowne ostrzeżenie, że w czasie pochodu: ‘Nikomu nie wolno otwierać okien i drzwi. Nikomu nie wolno wznosić banerów ani krzyczeć. W przeciwnym wypadku zostaniecie zastrzeleni przez snajperów rozmieszczonych wszędzie na ulicach i będziecie całkowicie odpowiedzialni za konsekwencje.’ Ludzie nie widzieli fałszywych przygotowań w cieniu całego wydarzenia: na zewnątrz było świętowanie i harmonia, jednak pod tym kryły się groźby, użycie siły i zastraszanie. W ten właśnie sposób partia komunistyczna pełni kontrolę nad ludźmi i dusi głosy pochodzące od różnych chińskich obywateli w celu podtrzymania swojego fałszywego wizerunku ‘Chin dla świata.’”

Gao następnie wyjaśnia, że „Większość z głównych graczy w Chinach uświadamia sobie, że całe to fałszywe wrażenie stworzone przez partię komunistyczną, nie jest w stanie ocalić jej od nieuniknionego upadku. Kiedy całe zamieszanie ucichnie, skorumpowani urzędnicy i nikczemna policja wrócą do starych metod postępowania i protesty ponownie pojawią się w całych Chinach.”

Gao pisze, że chciałby wykorzystać tą okoliczność by wyrazić swoją wdzięczność tym za oceanem, którzy szczerze martwili się o przyszłość Chin.

„Chciałbym nakłonić większą ilość Chińczyków do wspólnej pracy na rzecz demokratycznych Chin. Chciałbym również nakłonić zagraniczne grupy pracujące na rzecz demokracji, obrony praw i wolności wyznania, do wspólnej pracy i wytrwałości we wspieraniu pokojowej przemiany Chin w państwo demokratyczne. Pragnę też zaproponować utworzenie komitetów ds. praw człowieka, które będą reprezentowały każdą osobę, która stała się ofiarą właśnie tych nadużyć, gdyż liczba ich ofiar w Chinach jest znacznie większa niż ktokolwiek byłby w stanie zliczyć. Powinniśmy dołożyć wszelkich starań w celu zgromadzenia informacji o każdym znanym przypadku nadużyć praw człowieka i zaprezentować je przed Komisją Praw Człowieka ONZ i komisjami badającymi sprawy handlu organami na całym świecie. Polecam także otwarcie gazety o tematyce Praw Człowieka, tak by codziennie raportować o nadużyciach i publikować nazwiska i miasta z których pochodzą ofiary. Wtedy prawda o ogromie tragedii łamania praw człowieka w Chinach, zostanie przedstawiona całemu światu. Proponowane komitety praw człowieka powinny mieć swoje oddziały w każdej prowincji i w każdym większym mieście i powinny skupić swoją pracę nad zbieraniem zeznań w sprawach tego typu nadużyć. Grupy robocze takiego komitetu mogą pomagać w rozwiązywaniu problemów dotyczących wolności wyznania osób składających petycję do rządu, przejmowania przez władzę ziem uprawnych i problemów rozbitego ruchu demokratycznego z 4 czerwca 1989 na Placu Tiananmen. Bycie w stanie by realnie i w stanowczy sposób reprezentować ofiary prześladowań to podstawowa wartość demokracji konstytucyjnej.”

Gao korzystając z okazji, sugeruje również „by ludzie podjęli próbę połączenia wszystkich chińskich obywateli, którzy są przeciwko totalitarnej władzy, włącznie z grupami etnicznymi które dążą do niezależności od reżimu i zastosowanie wszelkich kanałów informacyjnych i innych środków do informowania narodu o korzyściach płynących z utworzenia federalnego związku autonomicznych prowincji.”

„Dla przykładu:”, mówi Gao, „doprowadzi to do ustanowienia autonomii grup etnicznych w sposób tak naturalny jak woda znajdująca swe ujście do rzeki. To również doprowadzi do rozwoju systemu zdrowotnego, poprawy jakości emerytur i innych świadczeń socjalnych. Rozwinie się także niezależny system sądowniczy. Starajmy się by zapewnić, aby każda ofiara prześladowań totalitarnego rządu otrzyma coroczną rekompensatę w postaci pewnego procentu budżetu państwowego i wymierzenia odpowiedzialności karnej tym, którzy popełnili najgorsze zbrodnicze czyny pod okiem władzy partii komunistycznej. Musimy efektywnie rozpowszechniać te idee, drogą dystrybucji publikacji Dziewięciu Komentarzy, tak aby obudzić sumienia naszych rodaków.”

Gao w szczególności apeluje do grup w Chinach i za oceanem, by dołożyli wszelkich starań w celu uwolnienia Guo Quana i Liu Xiaobo. Mówi, że aresztowanie Liu Xiaobo całkowicie obnażyło bezwstydność tego reżimu.

„Ponadto, nie mogę się powstrzymać, by nie powiedzieć kilku słów do tych, którzy walczą o egzekwowanie praw w Chinach. Obecnie wielu prawników ds. demokracji i praw człowieka przestało aktywnie działać, postrzegając to raczej jako okazję do zdobycia sławy. Przymykają oko na ogromne prześladowania, których komunistyczny reżim dokonuje na praktykujących Falun Gong, tak jak gdyby nic się nie działo. Podczas gdy w rzeczywistości są to najbardziej przerażające i najbardziej okrutne prześladowania w całej historii Chin. Po tym jak zacząłem publicznie mówić o sytuacji praktykujących Falun Gong, ci którzy kontaktowali się ze mną osobiście, nazywali mnie radykałem. Ten rodzaj ‘ugodowego’ podejścia, stał się pożywką dla największego zła jakie kiedykolwiek zostało popełnione w Chinach, a także dolało oliwy do ognia, wzmacniając prześladowania, które cierpią nasi rodacy. Podjęty przeze mnie strajk głodowy był pokojowy i zgodny z prawem, lecz ci dążący do sławy aktywiści, nawet nie okazali żadnego wsparcia, wręcz przeciwnie, obrali stanowisko krytykowania mnie z każdej strony i w każdy możliwy sposób. Znajdujący się spośród nich pisarze, nawet użyli hasła „Sprawiedliwość” by atakować mnie od tyłu. Nie zaprzestali, nawet gdy trafiłem za kratki – wspominając to, mogę tylko westchnąć z żalu. Dlaczego tak postąpili? Nie mam wielu okazji by zabrać swój głos, dlatego muszę powiedzieć to wprost: To są działania ciemnej strony natury ludzkiej, natury egoistycznej! Przestańcie! Nie ważne jak umiejętnie wyrazicie swoje bezwstydne poglądy, to wszystko na nic się nie zda. Po doświadczeniu tortur, to są słowa pochodzące z mojego cierpiącego serca. Możliwe, że nie są przyjemne dla ucha, ale jednak nie są wypowiedziane w sposób gniewny.”

Gao wyjaśnia, że Komunistyczna Partia Chin ma obecnie „dobrych przyjaciół” i „partnerów” na całym świecie.

„Wszyscy oni powinni zdawać sobie sprawę z rzeczywistej, anty-cywilizacyjnej natury partii komunistycznej, najgorszego reżimu obecnych czasów. Jednakże, wielu z tych „dobrych przyjaciół” i „partnerów” partii komunistycznej, w dążeniu do korzyści materialnych, stało się częścią tego czarnego rządu. Z kolei inni „dobrzy przyjaciele” i „partnerzy” partii, pozostają zaślepieni wyrafinowanymi kłamstwami reżimu. Trwają w całkowitej ignorancji wobec fundamentalnie złej natury partii, nawet chwaląc ją, mimo tego że na własne oczy widzą, że wszystko co robi jest fałszywe.”

Na koniec Gao powiedział „Dziękuję tym wszystkim przyjaciołom zza granicy, którzy prawdziwie troszczą się o prawa człowieka w Chinach.”

Gao wyróżnia Pana McMillana-Scotta, Norwalk’a i obu panów Davidów w Kanadzie, a także „panów i pań z Uni Europejskiej.”

„Ofiarowaliście nam bezinteresowne moralne wsparcie i jest ono podstawą naszej nadziei w walce o wolność i prawa człowieka.”

Gao kończy swoją wypowiedź niepokojącą prognozą: „Publikacja tego artykułu spowoduje, że ponownie zostanę uprowadzony. Porwania są obecnie normalną częścią mojego życia. Jeśli się ma zdarzyć, to niech się zdarzy!”.

Powyższy list jest podpisany przez Gao Zhishenga i datowany na 1 stycznia 2009 roku.

Praktyka przyniosła duchową realizację i zdrowie milionom ludzi – około 100 mln ludzi w około 120 krajach dąży do uzyskania dobrego psychicznego i fizycznego samopoczucia poprzez łagodne ćwiczenia, medytację i cnoty Prawdomówności, Życzliwości i Wyrozumiałości.

Oczywiście, podczas gdy świętujemy 20-lecie, musimy także pamiętać o wielu praktykujących, którzy za swoje przekonania, stali się ofiarami prześladowań.

Kanada konsekwentnie wzywa władze chińskie do ochrony prawa do wolności wypowiedzi, zrzeszania się i duchowej wiary, wszystkich chińskich obywateli, włącznie z praktykującymi Falun Gong.

Składam wyrazy uznania Kanadyjskiemu Stowarzyszeniu Falun Dafa za udostępnianie waszej praktyki i tradycji dla wszystkich Kanadyjczyków.

Przekazuję najlepsze życzenia dla kolejnej, pełnej radości i niezapomnianej uroczystości.

Dziękuję wam.

Peter Kent – członek parlamentu i minister środowiska Kanady.
Thornhill, Ontario

Źródło: http://peterkent.ca/view/blogpost/23

Zhou Xiangyang przed zatrzymaniem

Rodzina praktykującego Falun Gong więzionego w mroźnym rejonie północnych Chin obawia się że ich syn może być na skraju śmierci. Według organizacji praw człowieka Zhou był poddawany torturom i przeszedł kilka strajków głodowych od czasu uwięzienia w marcu 2011 roku.

Amnesty International 8 lutego br., zarządziła Pilną Akcję w tej sprawie, wzywając chińskie władze do natychmiastowego przyznania Zhou Xiangyangowi lekarskiego zwolnienia warunkowego.

Od 5 marca ubiegłego roku, Zhou był przetrzymywany w więzieniu Gangbei w Tianjin, niedaleko Pekinu. W tym samym więzieniu spędził wcześniej sześć lat w okresie 2003 do 2009 roku, kiedy otrzymał lekarskie zwolnienie warunkowe. Następnie, za kontynuowanie praktyki Falun Gong, według Amnesty International, został ponownie uwięziony.

Członkowie rodziny Zhou niedawno zostali wezwani przez funkcjonariuszy więziennych do odwiedzenia Zhou i według Amnesty po spotkaniu doszli do wniosku, że jest na skraju śmierci. Zhou poprosił o 30 dolarów na zakup ubrań – według Amnesty rodzina przypuszcza, że było to by mógł być odpowiednio ubrany kiedy umrze.

Amnesty napisała w komunikacie: „Podczas wizyty, Zhou powiedział rodzinie że cierpienie jakiego doświadcza w więzieniu wychodzi poza ludzkie zrozumienie i że już nie jest w stanie wytrzymać tych męczarni”.

W Pilnej Akcji czytamy: „Jeśli więzienie będzie odmawiało przyznania Zhou Xiangyangowi lekarskiego zwolnienia, istnieje ryzyko śmierci”.

Pilne Akcje zachęcają ludzi na całym świecie do wysyłania listów do władz, wzywając do humanitarnego traktowania osób, które są pozbawione wolności. Choć władze chińskie w ostatnich latach stały się dużo bardziej odporne na międzynarodową presję, to wciąż widzimy pewne różnice w sposobie zachowania kiedy poszczególna sprawa jest nagłośniona -  powiedziała w rozmowie telefonicznej Corinna-Barbara Francis, międzynarodowa badaczka Amnesty ds. Chin.

Warunkowe zwolnienie lekarskie są nadużywane przez strażników więziennych w Chinach, którzy wypisują torturowanych więźniów gdy są już na skraju śmierci. Ponieważ osoby umierają poza więziennymi murami, władze są zwolnione z odpowiedzialności za spowodowanie śmierci. Centrum Informacyjne Falun Dafa opisuje to jako „powszechną praktykę” w dorocznym raporcie z 2009 roku. W ciągu ostatnich kilku lat, odnotowano dziesiątki przypadków śmierci w takich okolicznościach.

Francis z Amnesty powiedziała: „Wydaje się, przynajmniej do pewnego stopnia, że władze przyjęły za wzór uwalnianie więźniów obawiając się ich śmierci w areszcie”. Dodała też: „To z pewnością zwiększa potrzebę tym bardziej nagłej reakcji w konkretnych przypadkach i podkreśla fakt, że ci ludzie nie są w aresztach dobrze traktowani”.

Wiadomość o stanie zdrowia Zhou jest najnowszą – z całej sagi prześladowań trwających prawie dziesięć lat, które dotknęły Zhou Xiangyanga i jego żonę Li Shanshan. Li została zesłana na dwa lata do obozu „reedukacji poprzez pracę” za apelowanie by uwolnić męża i zbieranie podpisów pod petycją od mieszkańców wioski w tej sprawie. Li napisała list, który został rozpowszechniony przy pomocy rodziny Zhou wśród mieszkańców. List poruszył wielu ludzi do łez i podpisało się pod nim co najmniej 2300 osób, wg. stron internetowych Falun Gong.

Chińskie siły bezpieczeństwa uderzyły z powrotem skazując Li na przymusowe prace i poszerzając atak o brata Zhou Xiangyanga, szwagierkę i trzech innych, podaje Amnesty. Nie wiadomo czy członkowie rodziny Zhou zostali zwolnieni czy są nadal przetrzymywani w areszcie.

Falun Gong jest rodzimą chińską dyscypliną duchową, która obejmuje pięć medytacyjnych ćwiczeń i nauki oparte o zasady prawdomówności, życzliwości i tolerancji. Po tym jak została przedstawiona publicznie w 1992 roku, szybko zdobyła zaufanie wielu ludzi. W 1999 roku, było ponad 70 mln osób praktykujących. Ówczesny przywódca Komunistycznej Partii Chin Jiang Zemin postrzegał to jako zagrożenie i zadecydował eliminację wszystkich osób praktykujących na terenie kraju. Do tej pory udokumentowano ponad 3500 przypadków śmierci lub brutalnego traktowania. Rzeczywista liczba jest nieznana.